Pacyfik jest ogromny.
Twoje możliwości, już nie.

W 1943: Race to Rabaul każdy krok naprzód rozciąga coś do granic wytrzymałości, linie zaopatrzenia, cierpliwość, czas. Alianci nacierają przez wyspy i dżunglę. Japonia cofa się, stawia opór i próbuje sprawić, by każdy postęp kosztował przeciwnika więcej, niż jest w stanie zapłacić.

To nie jest gra o wygrywaniu bitew.
To gra o przetrwanie całej kampanii.

Nie przesuwasz po prostu jednostek.
Zobowiązujesz się do logistyki.

Każda operacja wymaga paliwa, zapasów i koordynacji. Każda ofensywa wygląda dobrze na mapie, dopóki jej koszt nie zacznie cię doganiać. Plany rzadko upadają od razu. Zamiast tego zużywają się powoli, tura po turze, decyzja po decyzji.

I właśnie tam rodzi się napięcie.

Czy pchniesz się o jedną wyspę dalej, wiedząc, że twoje linie zaopatrzenia już ledwo trzymają się w całości?
Czy zatrzymasz się, dając przeciwnikowi czas na przegrupowanie i przygotowanie obrony?

Obie strony ścigają się, ale na zupełnie innych zasadach.
Alianci muszą utrzymać tempo, zanim ich własna logistyka się załamie.
Japonia musi spowalniać, dezorganizować i zmuszać wroga do wydatków, na które nie może sobie pozwolić.

Karty tworzą mgłę wojny. Nigdy nie wiesz dokładnie, jak silny jest przeciwnik, ani ile jest gotów poświęcić. Zaryzykujesz za dużo i zostaniesz bez zaplecza. Zaryzykujesz za mało i stracisz jedyną szansę.

Tu nic nie jest czyste.
Nic nie jest darmowe.
Każdy sukces niesie w sobie zalążek kolejnego problemu.

To gra o presji, stałej, narastającej. O obserwowaniu, jak twoje możliwości kurczą się z rundy na rundę, podczas gdy mapa wciąż domaga się więcej.

I o tym cichym, niepokojącym momencie, gdy orientujesz się, że przeciwnik nie musi już cię zatrzymywać. Wystarczy, że pozwoli ci iść dalej.

Przedsprzedaż wystartuje w najbliższych tygodniach (także w j. polskim): https://gamefound.com/en/projects/phalanx/race-to-rabaul